- Directeuren van het eerste uur :
- De heer F. Wirtz (1881-1896)
- De heer C.F. Haller (1896-1914)
- Mevrouw M.F Rey en haar broer H.E. Rey (1914-1918)
Tot 1914 kende het Hotel gouden tijden. Veel vorsten en hun
kinderen bezochten het hotel, dat in die tijd ondanks het klassieke uiterlijk zeer modern
was. Zo had iedere kamer in 1900 al een eigen telefoonaansluiting en in 1902 krijgt Des
Indes een Hydraulische lift. De keuken uit 1881 voldeed zo goed dat hij bijna 100 jaar
dienst heeft gedaan !
In 1914 komt het hotel in handen van broer en zus Rey uit
Monaco. Kort daarna breekt er een oorlog uit in Europa die de hele wereld zou veranderen.
Hoewel Nederland Neutraal is in die "Grote
Oorlog" (de eerste wereldoorlog), blijven de (buitenlandse) gasten van het hotel
natuurlijk weg. Bovendien veranderen veel monarchiën in republieken.
Voor die oorlog kwamen de Keizers en Koningen nog met een
enorm gevolg aan adviseurs, militaire ondersteuning en bediendes naar het hotel. Zij
huurden dan een complete etage af. Des Indes maakte dan ook flinke winsten.
Na 1914 was dat echter voorbij.
Nederland is neutraal (hoewel Zierikzee door een Engels
vliegtuig per ongeluk wordt gebombardeerd), maar de wereld staat in brand en de gouden
jaren van Des Indes zijn voorbij.
Het Hotel gaat zelfs ten onder. Het gebouw wordt in 1918
gekocht door een bedrijf (De NUM) die er een kantoor van wil maken. De NUM betaalt
1.250.000 gulden voor Des Indes.
De Haagse Burgemeester Patijn besluit echter in te grijpen.
Met de vrede in het vooruitzicht gaat men er vanuit dat Den Haag uitgekozen wordt
voor vredesbesprekingen. Sinds 1913 bevind het Vredespaleis zich
immers in de stad.
Burgemeester Patijn weet de regering over te halen om met
de NUM te gaan praten en besloten wordt dat Des Indes behouden blijft als Hotel. Met enige
tegenzin verkoopt de NUM het gebouw in 1919 aan de staat. Die wordt daarmee eigenaar van
het Hotel en zou dat tot 1973 blijven !
Bijzonder is dat in april 1919 door de staat
1.335.071 gulden wordt betaald voor het hotel, maar dat ze het in september 1973 voor
1.380.000 gulden verkopen. Dat is dus slechts 45.000 gulden meer dan 'de staat' er, meer
dan 50 jaar eerder, voor betaalde.
De heer Rey werd weer aangesteld als manager en er braken,
na een aarzelende start, waarbij het hotel in 1922 enkele (winter) maanden sloot, toch
weer betere tijden aan.
Hoewel er nog wel wat Koninklijk bezoek kwam, was het
vooral de tijd van filmsterren, wetenschappers en toneelspeelsters, zoals Fie Carelsen,
Jettie Cremer, Fietje Spree en Caroline van Dommelen (grootheden in die tijd).
In de omgeving van het Hotel bevonden zich enkele beroemde
theaters, zoals de Koninklijke Schouwburg en de Prinsseschouwburg
aan het Korte Voorhout en K&W
aan de Prinsessegracht. Aan de Wagenstraat lag het beroemde Scala en bovendien bevonden zich enkele bioscopen in de binnenstad
(in de jaren '20 en '30 openden nog enkele nieuwe nieuwe bioscopen hun deuren, zoals in de
Passage en (Cineac) aan het Buitenhof). Na het uitgaan van
theaters en bioscopen zocht vermogend 's Gravenhage vertier in Des Indes.
De muziek waar in het hotel op gedanst kon worden
veranderde. Speelde het huisoorkest oorspronkelijk de Weense Wals en de Polka, na 1918
veranderde dat in de Toddle, de Charleston en vroege Jazz.
De jaren '20 eindigden met een flinke klap.
Niet alleen stortte "Wallstreet" in, maar Des Indes kreeg te maken met brand.
In augustus 1930 werd de Koningin-moeder Emma
72 jaar oud. Om de feestelijkheden luister bij te zetten liet de manager van Des Indes,
Henri Rey, een "E" voor één van de ramen zetten. Deze werd 's avonds
electrisch verlicht.
Door korstsluiting brak echter brand uit en
een deel van het hotel werd beschadigd.
Na deze brand vroeg Rey toestemming aan de
staat (eigenaar van Des Indes) om met het door de verzekering uitgekeerde geld een extra
etage op het hotel te laten bouwen. Dat plan werd goedgekeurd en het Hotel kreeg er 30
extra kamers bij.
Meer kamers, maar toch wel wat minder gasten.
De wereldwijde economische terugslag werd in het Hotel goed gevoeld.
Toch werd het Hotel in 1936 vereerd met hoog
bezoek. In december van dat jaar vierden Prinses Juliana en haar toekomstige
echtgenoot, prins Bernhard, hun verlovingsfeest in Des Indes.
10 mei 1940 klonk er een sirene vanaf het dak van Des
Indes. De oorlog had Nederland bereikt.
De Duitse Ambassadeur, Graaf Zech von Burkersroda, werd
samen met zijn staf en hun families naar Hotel Des Indes gebracht, waar ze door 30
Nederlandse soldaten werden bewaakt, tot de dag van de capitulatie.
Henri Rey was naast Manager van Des Indes ook Consul van
het Prinsdom Monaco in Nederland. Ondanks het feit dat "De slag
om Den Haag" leek te worden gewonnen door de Nederlandse troepen, moet duidelijk
zijn geweest dat de situatie niet rooskleurig was. Op 13 mei 1940 vluchtte Rey met zijn
familie. Hij wilde naar Engeland. Tijdens die vlucht werd zijn vrouw doodgeschoten.
Henri Rey heeft Engeland wel bereikt en is daar in 1944
overleden.
Mr. J. v.d. Werff werd manager van het hotel. Hij was erbij
toen Generaal Winkelman in Des Indes de overgave bekend maakte aan de Ambassadeur van
Duitsland.
Tijdens de tweede wereldoorlog was het hotel
een plek waar de Duitsers graag kwamen. Duitse officieren woonden er ook.
Zij hebben nooit gemerkt dat tijdens de oorlog
onderduikers op de bovenste etage hebben gezeten. Deze groep onderduikers heeft de oorlog
overleefd dankzij het management van het hotel. Dat waren na 1942 de heren Thum en Houmes.
Na de oorlog werd de zoon van Henri Rey, Jean
Jaques Rey, aangesteld als manager van Des Indes. Na jaren van voorspoed volgden
wederom jaren van teruggang en in 1971 moest het hotel wederom de deuren sluiten. In de
eerste maanden van dat jaar had Des Indes (al) 223.000 gulden verlies gemaakt.
De Staat, nog steeds eigenaar van Des Indes,
wilde vervolgens van Des Indes een ministerie maken. Dit keer greep Premier Biesheuvel in.
Hij vond dat Des Indes hotel moest blijven en wellicht kon er ook een Casino in gevestigd
worden.
